Ege'nin açıklarına doğru ilerlerken katamaranın çift gövdesi denizi öyle yumuşak yarar ki, ayaklarınızın altında sallantı yerine sağlam bir teras hissi doğar. Ön güverteyi kaplayan file bölüme uzanırsınız; tam altınızda su ışıldar, gökyüzü sonsuz açılır. Denizle arası pek iyi olmayanların bile omuzları düşer, herkes rahatlar. Bu ferahlık, birazdan yaşanacak ana zemin hazırlar.
Sizden önce ön güverteye biz geldik. File bölümün yanına süslü minderler serdik, denize bakan köşeye şampanya ve iki kadeh yerleştirdik. Gizli fotoğrafçımız güvertenin bir ucunda, sizin fark etmediğiniz açıdan bekliyor. Doğru anda çalacak müziği, rüzgârın yönünü, güneşin sudaki yansımasını dakikasına kadar planladık; sahne yalnız ikinizi bekliyor.
Kadehler tokuşurken bir an sessizlik olur, sadece suyun gövdeye vuran hafif sesi kalır. O aralıkta minderlerin üzerinde dizinizin üstüne çökersiniz. Ege'nin maviliği arkanızda, yüzük avucunuzda. Sözcükler dökülürken deklanşör usulca çalışır; o titreyen evet denizin üstünde, gökle su arasında asılı kalır ve zaman durur.
Kadehleri son kez kaldırdığınızda geride yalnız bir teklif değil, denizin ortasında paylaşılmış bir huzur kalır. Katamaranın stabil güvertesi gibi, sözünüz de sağlam ve dingindir. Fotoğraflarda o mavilik, o ferahlık, o gülümseme sonsuza dek durur; ve her deniz kokusu bundan sonra size bu anı fısıldar.
